About Endlessness

"Ίσως να μας αρκούσε που είμαστε ζωντανοί"

Μία κινηματογραφική ανθολογία, ωδή στην αδρότητα της ύπαρξης.

Ένα μικρό λακωνικό σενάριο που με φόντο ένα «παγωμένο» σκηνικό με θολά χρώματα και χοντροκομμένες φιγούρες μας φέρνει ενώπιων των σκληρών αντιθέσεων της ζωής. Μας κάνει μάρτυρες σε σκηνές βαθιάς αθωότητας αλλά και ωμής βαναυσότητας. Σε αυτό το δίπολο μεταξύ των απολαύσεων και των βασάνων της ζωής δημιουργούνται ερωτήματα που αφορούν τον πυρήνα της ύπαρξης μας.   

Η ταινία εκτυλίσσεται σε λήψεις με αργό ρυθμό και παρ’ ότι ο Roy Anderson μας προσφέρει το πλεονέκτημα του χρόνου αυτός δεν είναι αρκετός για να συνειδητοποιήσουμε όσα συμβαίνουν. Σα να μην ήταν αρκετό αυτό ο σκηνοθέτης σπάει τον τέταρτο τοίχο μεταξύ θεατών και κάμερας και ενώνει τις δυο πραγματικότητες. Μας καλεί να μπούμε για λίγο στο σύμπαν που έχει δημιουργήσει και να βιώσουμε τους δικούς του κανόνες. Έναν μικρό κόσμο που συγκεντρώνεται γύρω από την αναζήτηση ενός βαθύ σκοπού.

Πασχίζοντας για μία απάντηση ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος αναφέρει «Ίσως να μας αρκούσε που είμαστε ζωντανοί». 

Και επανέρχεται αργότερα λέγοντας «Όλα είναι ενέργεια. Είμαστε ενέργεια που αλλάζει μορφή.»

Μια σύντομη ταινία με αργούς ρυθμούς που καταφέρνει να διαστείλει τον χρόνο, ένα όνειρο που βλέπεις ξύπνιος.